Er treit es Laub so grüen wie Gras,
Darzue drei schöni Blueme.[[10]]
De Pobst schickt sine Botten us,
Sie wüsset ehn niene meh z'gwahre;
Er schickt sie us in alli Land,
Der Tannhuser blibt verfahre.
Sie chömmet uf Frau Vrenelis Berg,
Chlopfet a d'Pforte und die ist gschlosse
Tannhuser soll do usse cho,
Sine Sünde eigen ehm nochg'losse!