To Jahr[17] um düsse Tiidt was'r wisse auck sa'n staark Grummelwier, dat't lüchtede un kniäterde, as wann de Welt vergaunen scholl. Kort'r nau kwam ick bi Schiäwentruppe vorbi. Paarten-Klaus[18] stönd jüst met'r Siekeln[19] an'n Huusgraawen un woll'n bieten Gress vor de Ziegen schniien. Ick baut em 'n gooen Dag un fröög'n, af he lest Auwends bi den gefährlicken Unnewiere auck bange wiesen wööre. Je-nei[20], siä he, bange bin 'k sau baule jüst nich, man des Auwends gönkt'r dach hellske hart un eesig[21] hier un raakede mi alldach sau wat an 't Gemööte, dat ick dach Aart in't Freesen[22] un up fromme Gedachten kwam. Wodann? fröög ick. Dau siä he: t' is bi us de Bruuk, dat, wann 'r 'n Grummelschuur[23] upstigt un 't sau misfährlick lüchtet[24], as 't dautomaulen dää, de Kinner de aulen Huusp'stillen vor de Niäsen kriigen un 'r 'n nütte[25] Gebät uut liäsen miötet. Nu was 't 'n Sööken un Schwöögen[26] in'n Huuse, dat se de rööteriggen[27] P'stillen nich e fiinen konnen, dat ick antleste fröög: M'ri-Triine, waar he ji se dann hen e drawwelt? Dat anwerde mi ganz verbaaselt: Klaus, nu fällt mi't wier in, se liggt in der Kierken. Dau siä 'k, dann nimm't Gesankbook man; man dat harr't Lüüt in der Schoole liggen lauten un dau was'r anners nin Raut, as dat wie us met'n himmelsken Wegwiiser behelpen mosten.

As se'r nu'n Paar Verske hierrietert harren, de nich allstobiister lank un auck jüst wual nich hauptsächlik up de Saake in e richtet wören, un de Kniäterigge[28] an 'n Hiäwen[29] na nich naulauten woll, fönk uuse Aulske antleste an, 'r 'n half Stiige Au-M'rigge[30] un 'n Vater Unser achter nau to muormeln; man dau wöörd ick di sau töörnsk in der Platten, dat 'k mi nich biergen konn, un siä: Du menst wual, uuse Herrgatt si'n aulen Joost-Hierm. Af du dat 'r hier schnaaterst, af hoostest'r vor, dat is'r liike nau[31]; dann daar steht je nich'n Tittelken van'n Unnewiere inne. Wann wi de P'stillen nich n hebbet, is 't dach alle man vergiiflicke Saabeligge, daar uuse Herrgatt wual nich es 't Bitterste na lustert; un dau moste 't Lüüt düür 't rööklause Wier, dann 't riegnede as wann 't met Maulen gäut, dat'r wual ne Sündfloot[D] harr uut e weeren konnt, un haalen de Huusp'stillen uut'r Kierken. Man sau as wi de auck man upschlöögen, was 't as wann't uusen leewen Herrgatt auck mutts an't Harte kwam, dann he lööt't na ens nütte lüchten un kniätern un dau was 't auck faarts met Ens stump alle[32].

Wat dach't rechte Gebetbook nich'n dööt!

Gatt Laf! dat den Lüüen dach allnagraae de Augen upgaaet, as den niigendaagsken Teckels[33], un dergliiken abele Bigläuwskhet, de sick na uut der dummen Tiidt hierschrift, daar allens up Augenverkäucheligge[34] un Blindöökerigge berieket, un an e legt was, nau un nau uut'r Welt kümmt, af 'r gliik in uusen Daagen leider na Manges vorkümmt un schüüt, dat se de Upkläärunge met Gewalt trügge haulen un de Minskheet, de dach eegentlick van Gatts un Rechts wiegen alle gliike Berechtigunge to vernünftige Belehrunge un Uutbellunge heft, blixke geeren wier bliinddööken mogden. Man met den Handwierke schall't sick wual wenner wier leggen, dann 't werd hen un wier dann dach auck alls to butt e driewen un se weeret Ju alldach to klook, dat se allnhand wual begriipet, dat Gliikheet un Friiheet in Lehr un Verkehr 'ne hillige Saate vor de heele Minskheet is un dat 't met'r Wiismaakerigge van Wunnern, Hillgedoom un Hexeriggen 'n Ende heft. Dat is de Baas[35], wat me met Vernunft un met Füüsten griipen kann... Wel dat erkinnet, de lät sick je auck wual hüütiges Daages met geestlicke un weltlicke Ummetuäge un Lipplapperiggen, nich mehr beööwen un begäusken.

Bes to'n Neigsten.

Bliiwet Alle gesund.

[1] prachert: gebettelt.

[2] Leeband: Gängelband.

[3] eesk: häßlich, schmutzig.

[4] de geleerden Niggeläute: die wißbegierigen Gelehrten.