As ick van Uänern[1] gönk spatzeeren,
Dau kwam et mi sau vor den Sinn,
Dat wi to Jahr[2] sau lustig wöören
Bi'n Handwierksfest, un nicks to minn[3]
Et auck van Daag' wual konnen sien. —

Wi hebb't sintdeß een Jahr düürschlennert;
Hauptsächlick heft sick Nicks verännert;
Gönk't baule liike[4], baule twas[5],
Is't dach in'n Ganzen bliewen as't was.
De Aemter un de Gilden alle
Sind nau in eeren aulen Talle[6]
Un blögget reefaarts[7] auck nich minner vorwahr,
As in aulen Tiien un asse to Jahr;
Dann de Schniider, de maaket nau Bücksen un Röcke;
De Disker Schäppe un Schreene un Plöcke;
De Schooster Stieweln un Pantuffeln;
De Kürßner Pelße un Katten un Muffeln;
De Schlächter schlachtet nau Ossen un Schwiine;
De Kräumer handelt met Kaffe un Wiine;
De Schmedt, de schmieet nau Hengte un Schuuten[8];
Dat Schilderamt[9] pinselt, un bietert de Ruuten;
De Bäcker schüt[10] den Deeg in'n Uawen
Un backet us Krieklinge, Stuuten un Kluawen;
De Gierwer gierwet un schrappet de Felle
Un maak't daarvan Handsken un Reemen un Bälle;
De Läher[11] lähet dat grööne Lieer
To Schäften un Suahlen, na Jeders Begiehr;
De Wüllker[12], verwäumkes![13] wann de'r nich n wöör',
Dann göngen wi meestig wual naaket'r hier;
De Goldschmedt maaket nau Kiien un Ringe
Un alle söcke düüre Dinge;
De Bookbiiner kliistert un liimet de Bööker,
De lieset man fliitig, dann weeret ji klööker;
De Wandriiter handelt met Multum un Luuren[14]
De Prüükmaaker krüllet de Prüüken un Tuuren;
De Kuärwker flechtet nau Kuärwe un Weegen,
De kaupet bi Tiien, süß konnt' ju bedreegen;
De Blaufarwers leef't mi den Krimskrams to sehr,
Waar kriig't se dach alle de Musters wual hier?
De Hootmaaker filtet nett as vor'n Düssen
De Haare to Hööen un Pajatzmüssen;
De Baartputzer schieret all'wiss'weg den Baart
Met blaubunter Seepen, na'r aulen Aart;
De Büüker[15] biönet dat Pieckelfatt;
De Steenhöwwer pickert de Steene glatt;
De Müürker un de Timmermann,
De bowwet Hüüser allfaart an;
Man de Brüwwers, de bruwwet en niggemoods'k Beer,
Das is vull köppsker[16] as tovöör.
Proost!
Ick hebb' et sau wat düür en eene schmieten
Un hebb'k vellicht Een of den Andern vergieten,
Dat niem't mi nich üüwel; — de Düüwel mag wieten,
Wat't hüüt to Daag' alle vor Handwierker gift
Un in welker Riige se Hüggelmegger[A] schrift.
Dach Summe-Summooren, se sind nett[17] sau bliewen,
As se wöören, as wi een un vertig schriewen.

Man, leewe Confraaters, Een's mot ick ju seggen:
De upstunds voran will, de mag sick wual weggen[18];
Dann't geht all'wisseweg an een Erfiinen
Van Mekanismus un Dampmaschienen.
Blitz, wann wi dach nu nau Gesellen wöören!
De gah't nich mehr wandern, se lautet sick föhren
Up Iisenbahnen, van Stuckert[19] na Aacken;
Wat mosten wi ehrdaag's us anners afracken[20]. —
Ick gläuw' de Bedenksels gah't baule sau wiet,
Dat se to Pierde uäwer den Ocean riiet;
To'm Minnsten beliew'k't nau, asse mi ducht,
Dat wi tohaupe asse Lüüninge[21] fleeg't düür de Lucht[22],
Un wann uuse Herrgatt nich ännert siinen Sinn,
Sau fusk't se Em sülwent in't Handwierk henin;

Dach leewe Confraaters, siid man nich to bange,
He stüüret de Bäume, dat wiet' wi al lange;
Alldach sii Jeder bi der Hand,
Et geht' ne schwaare Tiid düür't Land;
Dann alle Gewierwe, de grauten un kleenen,
Gah't all'wiss'weg vuörwerts up Steltenbeenen
Un Jeder mag wual spintiseeren,
Wo he will etwas Nigges lehren.
An Middeln feggelt et Keenen van us,
Daarvor suarget uuse üpperste Technikus
Un siine Gehülpen... Wann me dat berieket,
Wat de sick tohaupe de Köppe terbrieket,
Wo se us klööker maaken willt,
Dann is uuse Harte met Danke erfüllt.
Wi biddet, se willen us faartan belehren,
Un us de niggemoodsken Bedenksels erkläären.
Proost!

De gooen Tiien sind längst verliien.

Siewen Klausterknechte dröögen eene Flechte[23];
De Schulte rööp: Doo't ju nich seer[24]
'r sind der Knechte je na mehr.

[1] van Uänern: heut Nachmittag.

[2] to Jahr: vorig Jahr.

[3] nicks to minn: nicht minder.

[4] liike: gerade.