[137] unbeschuft: unmanierlich, unbehobelt.
[138] bittersten: geringsten, kleinsten.
[A] bi mi to Lanne is de Rankornunge ungefeer de Düsse:
1. de Heer B'stoor; 2. de Heer Vuaget; 3. de Schoolmester; 4. de Kierken P'rviiser's; 5. de Unnervuaget, of de Twankmester, as se 'ne auck wual heetet; 6. de Baaemoor; 7. de Schniider; 8. de Schwiinehee'r, met'n grauten Häären; 9. de Baartschräpper un Haarkläuwer; 10. de Bittker; 11. de Nachtwiäker met'r Riätern.
An miinen Landsmann N. N.
Eerste Breef.
As ick Ju vergaunen Meitiidt tospröök, leigen Ji mi an, dat 'k Ju dach af un an es wier saunen aarigen Breef up Plattdüütsk to schriiwen mogte, dann Juue Ölste harr 'sick an den vorrigen elennige[1] ergetzet un 'r mächtige nau verlanget, dat 'k dach bi Tiidt un Geliegenheet es wier 'n Paar Riige uut'r Fieren loopen lauten mogte. Den Gefallen will 'k Ju geeren doonen, dann de eene Leefde is wisse der Annern werth un wi sind je auck sin Liewe,[2] van Schöölers Tiien an, dicke Fründe wiesen un de Ölste was aparte alltiidt sau 'n leeflicken[3] Kinnergeck, dat 'k 't em nau na Dank weet, wo he us jümmeran Allens geern to Willen dää, daar he van wüste, dat 't us man ichtens[4] vergnöögen konn. Nu bin 'k 'r faarts'n Sönndage Uänern[5] bi an e fangen un schicke Ju hier den eersten Breef, daar, wann uuse leewe Herrgatt Liewen un Gesundheet lät, na wual 'n Paar achter nau kuomen kiönet.
Bi der lesten Dansserigge, waar se sick alltohaupe sau elennige goot[6] verlusteert harren un bes up den bedrööweden Hiilenkiiker[7] van 'n Wichte, dat'r den ganzen uutspiirigen[8] Auwend in eene hen sau betüntelt[9] un piilik[10] 'n hier satt, as 'ne Uule in Stierwensnääen, dat van Teewes un Meewes Nicks n wüste un p’rfass nich uptodeggen was, me mogt’r auck met anstellen wat me woll, sau seelenvergnööget wöören, — nu, daar was et je auck schlichtens[11] up an e legt und en Jedereene dröög’r je auck’t Siine geeren to bi, — menden de Fruuslüüe, daar ick aparte van all’ miin Liewe lank geeren met schnacket un hanteert hebbe, dat ick et Plattdüütske dann dach na nich heel verleert harre un et duchte mi auck, as wann se miine Naaskerigge na wual sau jeewe[12] geeren anlustern mogten.
Miin beste Vermaak harr’k alldach met Juuer Aulsken, dann de was den ganzen Auwend sau küürsk, und harr’t alle in eene hen sau drock un hille[13], as 'ne Katte de siewen Pötte met ens to licken het. Se was alltiidt all’n ranketank, beliewet Wicht, as wi na tohaupe in’n Kergissem[14] wöören un et gefällt eene, wann me Söcke na der Hand es wier n süht un sick uäwertüüget, dat de fröhlicke Sinn’r dach na sau wat inne bekliiwen bliewen is. Mi is’t up’n Handvull Nooten sin Liewe auck nich an e kuomen, wiete Ji wual, un ick gläuwe vorwahr, wann wi auck de heele Nacht düür e daasket[15] un rawawwet[16] harren, wi wöören’t aparte na nich mööe wooren. Putzen[17] un Kortswiile miötet 'r af un an driiwen weeren, harr jener Mann wisse auck seggt, un harr siine Fruwwen met’r Meßfuarken kiddelt; man ganz sau butt streiken wi den Baß dach nich, dat schall us nin Minske nauseggen; dann wann ick’r es Eenen tüsken schmeit, wöören Ji’r auck faarts met allerhande aardige Aepsen un Himphamperiggen[18] uut’r Ölgemiölen achter inne, dat’t alle man in eenen Vergnöögen togaunen moste.