O we Minne! solt ich han
Ir minneklichen wibes lip, so were min truren gar dahin.
XXIII.
Nu siht man aber die heide val;
Nu siht man valwen gruͤnen walt;
Nu hoͤrt man niht der kleinen voglin singen,
Die sint geswigen úberal;
Ir stimme diu was manigvalt.
Die nahtegal die wil der winter twingen.
Der not klage ich, und dabi mine swere,