Blůmen, loub, dú heide

Stant in maniger schouwe.

Die der kalte winter húre mit sinem froste twank,

Dien ist an ir froͤiden wol gelungen;

Als moͤht ouch ich an minen froͤiden wider jungen,

Troste mich ein roter munt, nach dem min herze ie rank.

Mir was, wie min swere

Hete ein lieplich ende,

Do mir seite ein botte, ich solde in froͤiden froͤlich sin.

Ich was froͤidebere,