Kassen keek sin Makker scharp an, do sä he: »Kanns swiegen, Gierd?«
Gierd nicküpp: »As 'n doode Nebelkreih, dat kann ik di flüstern.«
Kassen snack sinniger.
»Denn will ik di wat seggen, Gierd. De Sill, dat is 'n Hex, 'n Hex up 'n Hauböön, mags dat gleuben oder ne. De is mit 'n Dübel verfreet, un dorüm kann se sich ne verheiraten. Un weeß, keen de Dübel is? Ehr griese Koater: de mok erst 'n poar Oogen as Ewerklüsen.«
»Wat sä Sill denn, as du ehr froogen däst, wat se dien Fro warrn wull?«
»Se sä: ne! Se harr dat so beter un solang se ehrn Koater noch harr, nehm se keen Mann.«
Gierd puß, dat all meist dick van Dook inne Dönß wür. Mit 'n Mol kneep he de Oogen tohoop:
»Mann, Kassen! Nimm ehr den Koater weg! Drull ehr dat Diert! Denn mütt se jo 'n Mann hebben un denn nimmt se di oberlingen.«
»Mi?« Kassen wür noch ungläubig as Thomas. »Denn holt se sich 'n annern Koater.«
»Wat woll! So'n Wief geweuhnt sich ehr an'n Mann, as an'n anner Stück Veehwark. Drull ehr man den Koater.«