»He schall ne up 't Woter. Jan Siebert, dat kann gewiß ne gohn. Segg doch sülbst, kann he no See? Sien Vadder is verdrunken, un he will ok no buten? Nee, nee – ick kann keen wedder no See seiln sehn. Ick hol 't ne ut.«
Er schwieg.
»He mütt an Land blieben, Jan Siebert,« fuhr sie erregter fort. »Lot em Buer warn oder Schoster oder Snieder, – ganz egol – ober no See schall he ne. Du büs Vörmund: segg em dat.«
Der Baas war sich einig geworden.
»Denn is 't dat beste, wenn ick em up de Warf nehm un wi em Timmermann warn lot. Denn süht he doch wenigstens Scheep un Woter.«
Sie atmete erleichtert auf.
»Jo, Jan Siebert, nimm em hin.«
»De dree Johr verdeent he ober nix,« sagte der Baas, aber sie schüttelte nur den Kopf.
»Dat deit nix. Min lütj Tügloden smitt woll so veel af, dat wie Brot hebbt.«
Er war aufgestanden.