In dem Ding hen m’r g’fehlt.”
„M’r hen nau so viel Diehlings g’hat,
Un nix vun Dem gewisst!
Kee’ Schqueier, kee’ Schreiwes un kee’ Lah —
Ich glaab’s gewiss — glaabscht du net ah —
In Dem hen mir’s gemisst?”
„Juscht so, mei liewer Dschäck,” sagt Hans,
„Sell is ebaut mei’ Sinn;
Un weil ich nau d’r Schqueier gut kenn,
So, wann mir widder Bisness hen,