„Doch mir sin Nochbersleit!”
„All recht,” sagt Hans, „Ich nemm ’n mit —
Ich denk du borgscht doch mir?
Ich kennt ’n wol bezahle käsch,
Doch in der Lah geht’s net so räsch,
’S muss erscht uf’s Lahbabier!
„Ich reit ihn morje naus zum Schqueier,
Er macht uns Schreiwes aus.
For unser alter dummer Plan,
Der bringt die Sach net an der Mann —