Loss mir die Schpuchte wek!”
„Ich hab’s geseint, sell is genunk:
Der Schqueier hot alles drin.
Wann die beschtimmt Zeit is verfalle
Muss ich die hunnert Dhaler zahle;
Dess is so ’baut der Sinn.”
„All recht!” sagt Dschäck, „Was dhut m’r nau
Mit dem schee’ Lahbabier?”
„Ja, schur genunk,” sagt Hans, „Well — hem —
Dess Ding is m’r doch ’n wenig fremm;