Dort is d’r Schap, die Welschkornkrip,

Die Seiderpress dort draus;

Dort is die Scheier, un dort die Schpring —

Frisch quellt des Wasser raus;

Un guk! die sehm alt Klapbord-Fens,

Un’s Dheerle vor’m Haus.

Alles is schtill — sie wisse net,

Dass epper fremmes kummt.

Ich denk, der alte Watsch is dodt,

Sunscht wär er raus gedschumpt;