O, wann’s net vor der Himmel wär,
Mit seiner scheene Ruh,
Dann wär m’r’s do schun lang verleedt,
Ich wisst net, was ze dhu.
Doch Hoffnung leichtet meinen Weg
Der ew’gen Heemet zu.
Dort is ’n schee’, schee’ Vaterhaus,
Dort geht m’r nimmeh fort;
Es weint kee’ guti Mammi meh’
In sellem Freideort.