Im Vorroth hot m’r Hols bereit

Un ufgepeilt uf eener Seit;

Un driwe schteht, nach alter Ruhl,

Der gutgewor’ne Schieneschtuhl.

Die Zang un Schaufel hen ihr Zweck;

M’r schtellt sie dort in’s Schornschtee’ Eck.

Sell Mäntelbord — was halt’s so viel! —

Die Lichterschteck un Kaffemiehl,

Die Biegeleise, gross un klee’,

Seht m’r dort all beisamme schteh’;