Der Weeze nau laaft selwer uf die Schtee’

Un ’s Mehl kummt unne ’raus, vun Kleie frei.

Es is blessirlich in die Miehl zu geh’,

Abbattig wammer warte soll uf’s Mehl;

Nor’d hot m’r Zeit un kann recht alles seh’,

Sell is for Buwe als des beschte Dheel.

Dann geht m’r an d’r Damm un fischt en Weil,

Un macht sich Peife vun de Weide Beem,

Sell macht der Z’rickweg nor’d zur kleene Meil;

M’r hockt sich uf der Sack un peift sich heem: