So biest sei’ Seel’ doch for sei’ wieschte Sind’.

Die Gnade dauert aus die Gnadezeit;

Un ’s geht daher en Weil verleicht recht gut;

Doch endlich treibt’s der beese Mensch zu weit!

Wann er sei’ letschte Schtreech Gottloses dhut,

Nor’d kummt die Pein in langer Ewigkeit!