So biest sei’ Seel’ doch for sei’ wieschte Sind’.
Die Gnade dauert aus die Gnadezeit;
Un ’s geht daher en Weil verleicht recht gut;
Doch endlich treibt’s der beese Mensch zu weit!
Wann er sei’ letschte Schtreech Gottloses dhut,
Nor’d kummt die Pein in langer Ewigkeit!