Wie’s geht mit de schlechte Gold liebende Leite;

Gold lockt sie in’s Erre, Gold fiehrt sie in’s Weite;

Das Glick, das sie suche, das dhun sie net finde,

Un falle dabei noch in allerlee Sinde.

Der Dodt find sie endlich im dunkele Berge,

Do fange sie Geischter noch beeser wie Zwerge!”

„Die Erde gebt Gold zu den weltlich Gesinnte,

Es lei’t awer immer Verfiehring dahinte!

Der schee’ Rejeboge im Wolkegedimmel

Weist iwwer die Erde zum goldene Himmel: