Noch en Maa kenn'ch, miet dan dr Görg nischt mehr mag ham za thu;
Dos is dr neie Harr Schandarm! ('s is wagn dr Sunntigsruh!)
Wenn ieber dan ward hargezug'n, do hilft ar orndlich miet;
's is aner (dos is seine Red) »su vun dr siemten Bitt«.
Ze Mittig sitzen Gung un Maad am Tisch in langer Reih;
Un zählt sei Fraa de Orgelpfeif'n, mächt angst ihr warn derbei;
Doch Hansgörg schpricht: »Ner net verzogt, ner fruh sein im Gemiet, –
Wenn unser Harrgott 's Hasl gibbt, gibbt ar ah 's Grasl miet!«
De Liesel, wos sei ältste is (se ward nu achtzah Gahr),
Die is derpicht (mer sullt's net glaam) uffs Hochzichmachen gar;
Dr Hansgörg schpricht: Do gibbts noch nischt; kriegst Manner noch wieviel, –
A jedes Tippel kriegt sei Starz, a jede Barn[5] ihrn Stiel! –
Su kännt iech viel noch niedrschreim aus Hansgörgs Lexikun,
Doch mark iech schuh, 's ward eich zeviel, ihr habt schu sott dervun!
's is lauter ungehubelts Zeig, – ja, ja, 's is doch racht schlimm,
Wenn aner net is gut beschlohn su unn'r de Nose[6] rim!
Th. Krausch.
[1] In der Kleidung.
[2] Floh.
[3] gähnen.
[4] totschlagen.
[5] Birnen.