Ich nickte.

„D’Muß ên fir d’éscht lauschteren, dat ên de Klank erkennt. Awer dir jong Leit, dir lauschtert net genug. Dir zéht ömmer nömmen un èrer Klack. An dir git gleich un dé groûß Klack zéhen.“

Langsam schritten wir zwischen den hohen Pappeln durch die kalte Einsamkeit.

„Verstehst de, wât ech wöll so’n?“

„Jô, Mononk!“

„Jämp! Jidder Mönsch mengt, hié méch et am beschten. Ech wöll dem Berelspapp sei Bauerewiésen net loûwen. D’aß net zeitgeméß. Mä, de Berelspapp mengt, wât et wär. A wann nun e jonge Borscht kömt, an dé sèt him: „Päterchen, èr Sâch aß Brach“, mengst du, dé kréch d’Médchen?“

Ich wurde ärgerlich. „Mononk, esoû hun ech awer net gebroßelt.“

Der Oheim reckte sich vor mir in seiner ganzen Länge. „Dât gléwen ech. Mä du hoûs him net genug an sei Krom geschwât.“

„Dât ka sin.“

Wir waren bei den ersten Häusern angelangt. Da lenkte der Oheim das Gespräch ab.