der wirt mir nu gebüeßet, ob ich gelücke hân.
Got lône mînen vriunden: si hânt mir liebe getân.‘
‚Ir muget in gerne danken,‘ sprach dô Liudgêr, 249
alsô hôher gîsel gewan nie künic mêr.
umbe schœne huote wir bieten michel guot,
daß ir genædeclîche an mir und mînen vriunden tuot.‘
‚Ich wil iuch beide lâßen,‘ sprach er, ‚ledec gên; 250
daß mîne vîende hie bî mir bestên,
des wil ich haben bürgen, daß si mîniu lant
iht rûmen âne hulde.‘ des sichert dô ir beider hant.