daß im iht werre in Prünhilde lant.‘
daß lobte ir der küene mit guotem willen an die hant.
Dô sprach der degen rîche: ‚ob mir mîn lîp bestât, A.364
sô sult ir aller sorge, vrouwe, haben rât:
ich bringen iu gesunden her wider an den Rîn.
daß habt ûf mîme lîbe.‘ im neic daß schœne magedîn.
Ir goltvarwen schilde man truoc in ûf den sant 365
und brâht in zuo dem schiffe alleß ir gewant.
ir ros hieß man in ziehen: si wolden varn dan.
dô wart von schœnen vrouwen vil michel weinen getân.