ûf einen schilt niuwen, michel unde breit;
den truoc an sîner hende daß Siglinde kint.
daß viur spranc von stahele, sam eß wâte der wint.
Des starken gêres snîde al durch den schilt gebrach, 431
daß man daß viuwer lougen ûß den ringen sach.
des schußßes beide strûchten die kreftige man:
wan diu tarnkappe, si wæren tôt dâ bestân.
Sîvride dem küenen von munde brast daß bluot. 432
vil balde spranc er widere: dô nam der helt guot
den gêr, den si geschoßßen im hete durch den rant: