Er wâfent sich balde und lief, dâ er dâ vant
disen gast vil edele, dâ er den risen vaste gebant.
Albrîch was küene, dar zuo stark genuoc. A.463
helm unde ringe er an dem lîbe truoc
und eine geisel swære von golde an sîner hant.
dô lief er harte swinde, dâ er Sîvriden vant.
Siben knöphe swære hiengen vor dar an, A.464
dâ mit er umb die hende den schilt dem küenen man
sluoc sô bitterlîchen, daß im des vil zebrast.
des lîbes kom in sorge dô der wætlîche gast.