dô er si slâfes irte, minne si im verbôt.
jâ hete er von ir krefte nâch gewunnen den tôt.
Dô begunde vlêgen, der meister solde sîn. 589
‚nu lœset mîn gebende, vil edel künegîn:
ine trouwiu, schœne vrouwe, nimmer an gesigen
und sol ouch harte selten iu sô nâhen bî geligen.‘
Sine ruohte, wie im wære, want si vil sanfte lac. B.
dort muoste er alleß hangen die naht unz an den tac,
unz der liehte morgen durch diu venster schein.
ob er ie kraft gewünne, diu was an sîme lîbe klein.