er trôste minneclîche dô ir beider lîp.
er sprach: ‚ir sult niht weinen durch den willen mîn:
immer âne sorge sult ir mînes lîbes sîn.‘
Eß was leit den recken; eß weinte ouch manec meit. 71
ich wæne, in hete ir herze rehte daß geseit,
daß in sô vil der vriunde dâ von gelæge tôt.
von schulden si dô klageten: des gie in wærlîchen nôt.
An dem sibenden morgen ze Wormeß ûf den sant 72
riten die vil küenen; alleß ir gewant
was von rôtem golde, ir gereite wolgetân;