daß tuon ich gerne, vrouwe: baß ichs nieman engan.‘
‚Ich wære ân alle sorge,‘ sprach dô daß edel wîp, 839
‚daß im ieman næme in sturme sînen lîp,
ob er niht wolde volgen sîner übermuot:
sô wær immer sicher der degen küene unde guot.‘
‚Vrouwe,‘ sprach dô Hagene, ‚und habet ir des wân, 840
daß man in müge versnîden, ir sult mich wißßen lân,
mit wie getânen listen sol ichß understên?
ich wil im ze huote immer rîten unde gên.‘
Si sprach: ‚du bist mîn mâc, sô bin ich der dîn. 841