und ouch ir vîent Hagenen in der zîte nie gesach.
Dô sprach von Tronje Hagene: ‚muget ir daß tragen an, A.1047
daß ir iuwer swester ze vriunt möhtet hân?
sô kœm zuo disem lande der Niblunge golt:
des möht ir vil gewinnen, wurde uns diu küneginne holt.‘
‚Daß suln wir versuochen,‘ sprach der künic sân. A.1048
‚ich wil eß mîne bruoder hin zir werben lân,
daß si mir daß vüegen, daß si daß gerne sehe.‘
‚ine trouwes niht,‘ sprach Hagene, ‚daß eß immer geschehe.‘
Dô hieß er Ortwînen hin ze hove gân A.1049