ich hete wol behüetet,‘ sprach diu küneginne, ‚daß,
‚Daß ich vermeldet hête sînen schœnen lîp. A.1052
sô ließe ich nu mîn weinen, ich vil armeß wîp.
holt wird ich in nimmer, die eß dâ hânt getân.‘
do begunde vlêgen Gîselher, der vil wætlîche man.
Si sprach: ‚ich muoß in grüeßen, irn welts mich niht erlân: C.
des habt ir grôße sünde. der künec hât mir getân
sô vil der herzen swære gar âne mîne scholt:
mîn munt im giht der suone, im wirt daß herze nimmer holt.‘
‚Dar nâch wirt eß beßßer,‘ sprâchen ir vriunde dô. C.