‚Er hât sô vil der recken in kristenlîcher ê, 1202
aß iu bî dem künege nimmer wirdet wê.
ir muget ouch lîhte erwerben, daß der vürste guot
wider ze Gote wendet beide sêle unde muot.‘
Dô sprâchen aber ir bruoder: ‚nu lobetß, swester mîn, 1203
iuwer ungemüete daß sult ir lâßen sîn.‘
si bâtens alsô lange, unz doch ir trûrec lîp
lobete vor den helden, si wurde Etzelen wîp.
Si sprach: ‚ich wil iu volgen, ich armiu künegîn! 1204
daß ich var zen Hiunen, sô daß nu mac gesîn,