‚nu hol mich hie, verge,‘ sprach der degen guot,
‚sô gib ich dir ze miete von golde ein bouc vil rôt;
jâ ist mir dirre verte, daß wißßest, wærlîche nôt.‘
Der verge was sô rîche, daß im niht dienen zam: A.1491
dâ von er lôn vil selten von ieman dâ genam;
ouch wâren sîne knehte vil hôhe gemuot.
noch stuont alleß Hagene eine dishalp der vluot.
Dô ruofte er mit der krefte, daß al der wâc erdôß 1492
von des heldes sterke: diu was michel unde grôß:
‚nu hol mich Amelrîchen: ich bin der Elsen man,