daß ir mich über vüeret: ich bin iu wærlîchen holt.‘
Dô sprach aber der verge: ‚desn mac niht gesîn. A.1498
eß habent vîende die lieben hêrren mîn.
dar umbe ich niemen vremden vüer in ditze lant:
sô liep dir sî ze lebene, sô trit balde ûß an den sant.‘
‚Nune tuot des niht,‘ sprach Hagene. ‚trûrec ist mîn muot. A.1499
nemt von mir ze minnen ditze golt vil guot
und vüert uns über tûsent ros und alsô manegen man.‘
dô sprach der grimme verge, ‚daß wirdet nimmer getân.‘
Er huop ein starkeß ruoder, michel unde breit, 1500