do gedâhte vremder mære der snelle degen guot,
diu im ê seiten diu wilden merwîp:
des hete des küneges kapelân nâch verloren sînen lîp.
Bî dem kapelsoume er den phaffen vant; A.1515
ob dem heilictuome er leinde an sîner hant.
des mohte er niht genießen: dâ in Hagne sach,
der Gotes arme priester muose lîden ungemach.
Er swanc in ûß dem schiffe, dar zuo was im gâch. A.1516
dô riefen ir genuoge: ‚nu vâhâ, hêrre, vâch.‘
Gîselher der junge zürnen erß began: