dô sprach der arme kapelân: ‚des wil ich immer loben Got.
‚Ich vürht iuch nu vil kleine, des sult ir sicher sîn. C.
nu vart ir zuo den Hiunen, sô wil ich an den Rîn.
Got enlâß iuch nimmer ze Rîne wider komen,
des wünsch ich iu vil sêre: ir het mir nâch den lîp benomen.‘
Dô sprach der künic Gunther ze sînem kapelân: C.
‚eß wirt iu wol gebüeßet, swaß iu hât getân
Hagene in sînem zorne, und kum ich an den Rîn
wider mit mîme lebene, des sult ir âne angest sîn.
‚Vart wider heim ze lande, wan eß muoß nu sîn. C.