wan ich sô lieber geste selten iht gewunnen hân.‘
Des antwurte Dancwart: ‚des mac niht gesîn: 1627
wâ næmet ir die spîse, daß brôt und ouch den wîn,
daß ir sô manegen recken noch hînte müeßet hân?‘
dô daß der wirt erhôrte, er sprach: ‚ir sult die rede lân.
‚Mîne vil lieben hêrren, ir sult mir niht versagen; 1628
jâ gib ich iu die spîse ze vierzehen tagen
mit allem dem gesinde, daß mit iu her ist komen.
mir hât der künic Etzel noch vil wênic iht genomen.‘
Swie sêre si sich werten, si muosen dâ bestân 1629