ja enruoch ich, ob eß zürnet des künic Etzelen wîp.‘
‚Nein, durch mîne liebe,‘ sprach der künic sân. A.1824
‚eß wîßent uns die liute, ob wir si bestân.
lât eß heben die Hiunen: daß vüeget sich noch baß.‘
dannoch der künic Etzel bî der küneginne saß.
‚Ich wil den buhurt mêren,‘ sprach dô Hagene. A.1825
‚lât die vrouwen schouwen und die degene,
wie wir künnen rîten: daß ist guot getân;
man gît doch lop deheinen des künic Guntheres man.‘
Volkêr der vil snelle den buhurt wider reit. 1826