Sîvrit ist unerrochen vone Dietrîches hant.‘
Dô si der untriuwe an dem Berner niene vant, 1840
dô lobete si alsô balde in Blœdelînes hant
eine wîte marke, die Nuodunc ê besaß;
sît dô sluog in Dancwart, daß er der gâbe gar vergaß.
Si sprach: ‚du solt mir helfen, hêrre Blœdelîn. 1841
jâ sint in disem hûse die vîende mîn,
die Sîvriden sluogen, den mînen lieben man:
swer mir daß hilfet rechen, dem bin ich immer undertân.‘
Des antwurte ir Blœdel, dâ er bî ir saß: 1842