Ir einer sprach dar inne: ‚wir müeßen ligen tôt 2050
vor rouch und ouch vor viure: deist ein grimmiu nôt!
mir tuot vor starker hitze der durst sô rehte wê,
daß wæn mîn leben schiere in disen sorgen zergê.‘
Dô sprach von Tronje Hagene: ‚ir edelen rîter guot, 2051
swen twinge dürstennes nôt, der trinke hie daß bluot.
daß ist an solher hitze beßßer denne wîn;
eßn mac et niht beßßer an disen zîten gesîn.‘
Dô gie der recken einer, da er einen tôten vant: 2052
er kniet im zuo der wunden, den helm er abe gebant.