ob er ir einen slüege, diu werlt trüege im drumbe haß.
Dô sprach zuo dem künege der vil küene man: 2094
‚hêr künec, nu nemt hin widere, swaß ich von iu hân,
daß lant mit den bürgen: der sol mir niht bestên.
ich wil ûf mînen vüeßen in daß ellende gên.
‚Alles guotes âne sô rûme ich iu diu lant, C.
mîn wîp und mîne tohter nim ich an mîne hant,
ê daß ich âne triuwe belîben müese tôt.
ich hete genomen übele iuwer golt alsô rôt.‘
Dô sprach der künic Etzel: ‚wer hulfe danne mir? 2095