„Herr Dokta, i sag’s glei, wia’s is, schö hab i net g’schrieb’n ...“
„Macht doch nichts!“
„Und ... an Arbeit is dös! Des sell tat i fei nimma! A Markl derfat’n S’ no extra zahl’n, a so hab i mi scho plagt ...“
„Darüber läßt sich reden ...“
„D’ Bäurin hat aa g’sagt, daß dös koa Macha net is, sagt’s, und wei ma mit da Tint’n a so umanandschmiert, sagt’s ...“
„Wie viele Lieder haben Sie denn, Matheiser?“
„Sechsi, wia ma’s ausg’macht ham.“
„Sechs? Bravo! Das ist schon ein Anfang!“
„Ja, san drei Markl, und oane derfat’n S’ no spitz’n, weil d’ Bäurin aa sagt, dössell derfat ihr nimma fürkemma ...“
„Na — gut, Matheiser! Ich gebe Ihnen vier Mark, aber Sie versprechen mir, daß Sie auch weiter für mich sammeln, das heißt gelegentlich ein Lied aufschreiben ...“