's hot jedr, sei ar, wos ar sei, es hot a jedr Stand,
Ob im Gebörg, im Vugtland uhm, un ob im Niedrland,
Sei eigne Red, sei eigne Sproch, sei eigne Lieblingssprich. –
Wos Hansgörg denkt un wie ar schpricht, dos mächt derzahln heit iech. –
Dr Hansgörg is net arm, net reich, 's is a gemachtr Maa,
Ar guckt siech's 's Laam (wär jedr su!) su racht gemietlich a:
Drim labt ar gut un reichlich a. »Dä wos mer spart am Mund,«
(Dos is sei Red, schpricht mer dervu,) »dos kimmt ner für de Hund!«
Kimmt mittigs vun dar Arb't ar rei zer Arntezeit vum Fald,
Do warn de Pfahre ausgeschärrt un's Futtr hiegestallt.
»Karline,« schpricht ar zu sei Fraa, »heit wor de Arbet schwer;
Schaff's Assen rei, miech hungerts heit, su daß iech's haußen här!«
Ja, 's Assen, dos is su sei Sach! Do ka ar wos vertrag'n.
»Ach hätt« (su schpricht ar, wenn's 'ne schmeckt) »dr Buckel a en Mag'n!«
Doch gibbts net viel und a nischt guts, denkt ar: »De bist betrug'n,
Hansgörg, se ham dr wiedr mol a Halmel dorch's Maul gezug'n.«
Im Abziehlich[1] do gieht ar noch, wie sist de Leit sei gang:
In Laderhus'n, Bliemelwest, im Ruck miet Schößeln lang.
»Miet setten neimodschen Gekrahm, do bleibt mer ner hibsch farn;
Zög iech dos ah, iech säß dodrin, wie dr Fluk[2] in der Lotarn.«
Dos Stodtvulk (na dos wißt'r schu!) dos ka ar net dersahn:
»Weil dos de Fliegn niesen härt un a de Mickn gahn!«[3]
Wenn su a Harrchen aus dr Stodt im Dorfe rimstulziert,
Do denkt ar: »Du host ah noch nich en Maikafer bolwiert!«
Nischt ka 'n mehr in de Wulle breng, als wenn zer Summrszeit
De Stodtleit miet ihrn Rimgelaaf tutschlahn[4] de schiene Zeit;
Un frögt su aner nach'n Wag, – ar sogts, – dä die sei schlimm!
Doch denkt ar: »Su a Faullenzer, dar laaft meitog nischt im!«
Noch en Maa kenn'ch, miet dan dr Görg nischt mehr mag ham za thu;
Dos is dr neie Harr Schandarm! ('s is wagn dr Sunntigsruh!)
Wenn ieber dan ward hargezug'n, do hilft ar orndlich miet;
's is aner (dos is seine Red) »su vun dr siemten Bitt«.
Ze Mittig sitzen Gung un Maad am Tisch in langer Reih;
Un zählt sei Fraa de Orgelpfeif'n, mächt angst ihr warn derbei;
Doch Hansgörg schpricht: »Ner net verzogt, ner fruh sein im Gemiet, –
Wenn unser Harrgott 's Hasl gibbt, gibbt ar ah 's Grasl miet!«
De Liesel, wos sei ältste is (se ward nu achtzah Gahr),
Die is derpicht (mer sullt's net glaam) uffs Hochzichmachen gar;
Dr Hansgörg schpricht: Do gibbts noch nischt; kriegst Manner noch wieviel, –
A jedes Tippel kriegt sei Starz, a jede Barn[5] ihrn Stiel! –