Fritz löf geschwind zur Hanne Christ,
Se soll bei Zeiten rei.
Mer hahm d’n Lächter[24] a’gebrannt;
Satt[25] nuf, ihr Mäd, die Pracht.
Do drühm bei euch, is a recht fei,
Ihr hot ’ne Sau geschlacht.
Ich hob mer a e Lichtel köft,
Ver zwee un zwanzig Pfäng’.
Gi Hanne hul’ ä Tüppel[26] rei,
Mei Lächter is ze eng.