Odje wuß bald nich mehr, of he hochdütsch oder plattdütsch mit ehr snaken sull, so verlegen weur he den ersten Ogenblick. Denn dach he dor ober an, dat he een Hamborger Jung weur un dat elfte Gebot lehrt harr, un gung mit sien Beseuk stolz not Achterdeck.
As he an de Kombüs[174] vorbikeem, freug he: „Is de Kaffe klor, Kock?“
„Jowoll, Herr Koptein,“ reep de Kock un mok een dumm Gesicht, as Odje em scheef[175] ankek.
Schalotte sä: „Höfliche Leute haben Sie, mein Freund.“
„Dat liggt in jemehr Notur,“ sä Odje, „sünd all vonnen greunen Soot[176]!“
Schalotte leet sik dat ganze Schipp wiesen, drunk Kaffe in de Kojüt, vergeef Odje den Seuten von gestern un leet sik dorfor twee frische op de Backen backen[177] un lach as son Lachduw[178].
As se weggung, lod[179] se Odje wedder ton Obendeten in un denn sweef[180] se dor hen, as wenn se fleegen lehren wull.
Odje gung wedder an sien Törn[181].
„Stürmann, sölt nu erst de langen Stücken rut?“ freug de een Jantje.