Stade, 19. Juni 1913.
Charlotte G.“
Odje kek den Breef nochmol dorch un dach, is jo allens heugste[130] Poesie un is jo woll allens god meent, de Blomen sünd jo rein een Stoot, ober ik mark doch gliek, dat ik hier oppen Lannen[131] bün: wo kummt de Froo dorto, mi gliek[132] mit Du antoreden? Mit de Bildung is dat doch woll nich so wiet her, as Hannes meent!
As he Kaffe drunken harr, gung he mit de Lud an de Arbeit, ober dor weur doch all son bitten Unnerscheed[133] gegen gestern to spören: he fot[134] all lang nich mehr so veel sülm[135] mit an un kummandeer all veel mehr mit de Lüd rum. Un de reine Krogen, den he um harr, de muß jo opfallen.
„Markst Rotten?“ freug de een Matros.
„Ne, Katten[136],“ sä de anner, „he will sik hier as Käppen opspelen, uns Stürmann, dor fall he sik ober fix bi innen Finger snieden.“
Charlotte und der Kapitän
Eben no de Middagsstunn keem Charlotte G. richtig wedder an. Odje worr ganz rot, so rot, as en Jantje[137] warrn kann, as he seh, dat se all von wieten winken dä, ober he kunn doch nich anners, he muß wedder winken. De Matrosen harrn dat woll sehn un wenn Odje wegkek, denn steeken se een smeerigen Grientje[138] op.
„Markst Katten?“
„Ne, Hunnen[139], dor spinnt sik wat an, Mandus! Un weest du wat? De Olsch meent, Odje is de Käppen!“