Un Schalotte keem! Ganz in Witt[168] keem se, mit een roten Sünnschirm boben den Kopp un danz as son Lustkutter op See.

De Stürmann kreg son Kopp.

„Markst Perd?“ freug de een Jantje.

„Ne, ober Elefanten,“ sä de anner, „nu paß mol op, wat he forn Angst hett, dat wi Stürmann to em seggt. Ober dat segg ik jo in Goden: seggt nu no Koptein to em, wi wöllt em erst noch mehr rinseilen loten.“

„Minsch, wat een Hitt[169]!“ stöhn Odje, as dat witte Kleed neuger[170] keem, un wisch sik den Sweet af.

Charlotte und der Steuermann

Do reep dat ok all von de Kai her:

„Guten Tag, Herr Kapitän, Sie sehen, ich halte mein Wort!“

„Gewiß, dat seh ik,“ sä de Stürmann un dach, wenn doch blot de Dübel keem un de ganze Kru[171] hier holen dä: „Komen Se rop!“

„Ogenblick, Herr Koptein,“ reep de een Jantje do, „ik will eben de Brügg for de gnädige Froo bitten beter henleggen. So, Herr Koptein, so geiht dat woll!“