So saß er einst auch beim Mahle und sang zum Saitenspiel,
Und zu dem Wein im Pokale eine helle Thräne fiel.

»Ich trink euch ein Smollis, ihr Brüder! Wie sitzt ihr so stumm und so still?
Was soll aus der Welt denn werden, wenn keiner mehr trinken will?«

Da klangen der Gläser dreie, sie wurden mählich leer;
»Fiducit, fröhlicher Bruder!« – Der trank keinen Tropfen mehr.

2.

Integer vitae, scelerisque purus
Non eget Mauris jaculis nec arcu,
Nec venenatis gravida sagitis
Fusce, pharetra.

Sive per Syrtes iter aestuosas,
Sive facturus per inhospitalem
Caucasum, vel quae loca fabulosus
Lambit Hydaspes.

Namque me silva lupus in Sabina,
Dum meam canto Lalagen, et ultra
Terminos vagor curis expeditis,
Fugit inermem.

Quale portentum neque militaris
Daunia in latis alit aesculetis:
Nec Jubae tellus generat, leonum
Arida nutrix.

Pone me, pigris ubi nulla campis
Arbor aestiva recreatur aura,
Quod latus mundi, nebula malusque
Jupiter urget.

Pone sub curru nimium propinquo
Solis, in terra domibus negata:
Dulce ridentem Lalagen amabo,
Dulce loquentem.