Lebetem: ibi cum plurimus sit artifex

Qui verbere intonet, tamen non liberum est

Ut verberantes, malleis tonantibus,

Intelligant alios aliquatenus; scio,

Quid viderim. Tum Rex joco ait: Id scilicet

Curatur ut Normanniae coquant olus.

Die Nachweisungen Müller-Fraureuths seien weiter durch folgende ergänzt: Doni, La Zucca, (1. Ausg. 1552), Venetia, 1592, Bl. 209a; Luis de Pinedo, Libro de chistes‚ bei Paz y Mélia, Sales españolas, I, S. 298 ff.; C. A. M. v. W., Zeitvertreiber, S. 159; Harsdörfer, Ars apophtegmatica, S. 210, Nr. 954; W. Hickes, Oxford Jests Refined and Enlarged, London, 1684 bei Ashton, S. 347; Krauss, Zigeunerhumor, S. 159: Ein großes Krauthäuptel‚; »Fulano, Zutano, Mengano y Perengano«, Cuentos y chascarrillos andaluces, Madrid, 1896, S. 84 ff.: La col y la caldera‚. Nicht uninteressant ist auch eine Version aus Annam bei A. Landes, Contes et légendes annamites, Saigon, 1886, S. 319:

Deux menteurs faisaient assaut de mensonges. »J’ai vu, disait l’un, un tambour que l’on entendait de cinquante lieues.« — »Et moi, disait l’autre, un buffle dont la tête était en France et la queue en Annam.« — »Comment cela se pourrait-il? dit le premier.« — »Sans un buffle pareil, répondit son camarade, on n’eut pas trouvé une peau pour ton tambour?«

[455.] Kroatisch, S. 103 ff.