dô kunde daß gesinde nimmer vrœlîcher sîn.

Ir zerhouwen schilde man behalten truoc. A.252

vil bluoteger setele, der was dâ genuoc:

die hieß man verbergen, daß weinten niht diu wîp.

dâ kom vil hermüede maneges guoten rîters lîp.

Der künec phlac sîner geste vil grœßlîche wol. A.253

der vremden und der kunden diu lant wâren vol.

er bat der sêre wunden vil güetlîchen phlegen.

dô was ir übermüeten vil harte ringe gelegen.

Die erzenîe kunden, den bôt man rîchen solt, A.254