swes iemen dâ begunde, man sach in trûrende gân.

Im unde Sîvride ungelîche stuont der muot; 598

wol wiste, waß im würre, der edel rîter guot.

er gie zuo dem künege, vrâgen er began:

‚wie ist iu hînt gelungen? daß sult ir mich wißßen lân.‘

Dô sprach der wirt zem gaste: ‚laster unde schaden 599

hân ich an mîner vrouwen ze hûse heim geladen.

dô ich se wânde minnen, vil sêre si mich bant:

si truoc mich zeime nagele und hienc mich hôch an die want.

‚Dâ hieng ich angestlîchen die naht unz an den tac, 600