si druhte sîne hende, daß ûß den nagelen spranc
daß bluot von ir krefte: daß was dem helde leit.
dâ brâhte er an ein lougen die vil hêrlîchen meit
Ir ungevüeges willen, des si ê dâ jach. A.624
der künic eß alleß hôrte, swie er niht ensprach.
er dructes an daß bette, daß si es vil lûte erschrê;
ir tâten sîne krefte harte grœßlîchen wê.
Dô greif si zuo der sîten, dâ si den porten vant, 625
und wolde in hân gebunden: dô werteß sô sîn hant,
daß ir diu lit erkrachten, dar zuo al der lîp.