Boten man vür sande, die mære seiten dar. 725
dô reit ouch in enkegene mit wünneclîcher schar
vil der Uoten vriunde und der Guntheres man.
der wirt gên sînen gesten sich sêre vlîßen began.
Er gie zuo Prünhilde, dâ er si sitzen vant. 726
‚wie enphieng iuch mîn swester, do ir kômet in daß lant?
sam sult ir enphâhen Sîvrides wîp.‘
‚daß tuon ich,‘ sprach si, ‚gerne: von schulden holt ist ir mîn lîp.‘
Dô sprach der künic rîche: ‚si koment uns morgen vruo. A.727
welt ir si enphâhen, dâ grîfet balde zuo,